گندم زار من

88
نویسنده : محمد - ساعت ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/۱٢
 

یک برزگی می گذشت اندر رهی        

دید ناگه بر لب بامی، مهی

 

مه نه، بل خورشید چهارم آسمان        

روی او بر آسمان پرتو فشان

 

از کمان ابروان مشک بار    

صید افکن از یمین و از یسار

 

وز کمند گیسوان تابدار        

بسته پای رهروان از هر کنار

 

آن نگار صید جو از طرف بام        

با نگاهی ساخت کار آن همام

 

دل ز عارف برد با کمند       

با کمند آن دو گیسوی بلند

 

دل ربود از سینه و هوشش ز سر       

بی دل و بی هوش ماند آن رهسپر

 

سوی منزل رفت و دندان بر جگر       

نی خبر از پای او را نی ز سر

 

یک دو روزی خون دل خورد و خزید 

عاقبت عشقش عنان از کف برید

 

خانه بر او تنگ شد چون چشم میم      

دشت شد چون دوزخ و گلشن جحیم

 

آتش عشقش شرر انگیز شد   

جام صهبای غمش لبریز شد

 

پس گذر افکند اندر پای بام    

نی اثر زان دید و بشنید نام

 

پس یکی زنبیل چون عباس دوس        

برگرفت و جست چون تیری ز قوس

 

رفت سوی خانه آن دلربا      

گفت یاران چیزی از بهر خدا

 

شی علی الله، شی علی الله ای مهان     

من گدای عاجزم بس مستعان

 

بر در آن خانه بس فریاد کرد             

تا که صاحبخانه او را یاد کرد

 

سعی و همت هست مفتاح فرج         

من قرع باباً و لجّ و لج

 

گفت پیغمبر اگر کوبی دری              

عاقبت از آن برون آید سری

 

هرکه در زد خانه ای را عاقبت          

در گشایندش به مهر و مرحمت

...

یک کنیز آمد به کف یک تای نان       

گفت بستان ای گدا اینجا نمان

 

نی گرفت آن نان و نی گفتش جواب     

شی علی الله گفت با صد آب و تاب

 

یک دو گامی رفت دور و بازگشت      

باز بالله شی را انباز گشت

 

آبش اندر چشم و گریه در گلو            

شی علی الله، شی علی الله کار او

 

گفت با صد ناله صاحب دولتان        

این گدا را بهر هر یک تای نان

 

آن کنیزک باز نان آورد و آب            

گفت بستان ای گدا رو با شتاب

 

دست واپس بر دو گامی چند رفت       

باز برگردید و سوی خانه رفت

 

کرد فریاد که ای اهل سرای  

یک کرم بر این گدای بهر خدای

 

ای شما از خوان نعمت کام گیر          

یاد آرید از گدایان فقیر

 

ای شما در خواب راحت خفتگان        

یاد آرید آخر از آشفتگان

 

باز اهل آن سرا آش و طعام          

سویش آوردند، بستان این عدام

 

شی علی الله گفت و باز و پس دوید     

بازگشت و نعره ای دیگر کشید

 

قند و حلوا و شکر از بهر او             

باز آوردند نپذفرفت از او

 

سیم و زر دادند او را پس فکند           

شی علی الله گفت با بانگ بلند

 

هرچه دادند از گدایی بس نکرد           

از درون خانه رو را پس نکرد

 

روزگاران کار او این بود و بس         

واقف از کارش نه جز او، هیچکس

 

بیست کرّت هر شب و روز آن گدا      

بهر کدیه می شدی بهر آن سرا

 

بر کفش زنبیل و وردش این سخن       

شی علی لله ای کریمان زمن

 

چون چنین دیدند اهل آن سرا             

پیش او جستند کیی سفلی گدا

 

ما ندیدستی چون تو نر گدا               

تو بگو آیا گدایی یا بلا

 

آبروی هر گدایی برده ای     

شصت عباس در انبان کرده ای

 

نی ستانی نان، نی حلوا، شکر            

نی روی زینجا به سیم و نی به زر

 

آن گدا چون این شنید از خواجگان      

گفت بگذاریدم ای آزادگان

 

گر گدایی بهر آش آوردمی    

اشکم خود پاره پاره کردمی

 

بهر نان گر دورتان گردیدمی             

اشکم نان خوار خود بدریدمی

 

عاشقم من بر گدایی روز و شب         

جان من بست است با جان طلب

 

من گدایی خواهم ای یاران نه نان        

این گدایی پیش من خوشتر ز جان

 

این بگفت و اشک از چشمان فشاند      

کدخدای آن سرا حیران بماند

 

ساعتی بگریست عاشق زار زار         

اشک او ریزان چو باران بهار

 

عشق آخر سرکشی آغاز کرد             

شد عنان از دست و کشف راز کرد

 

گفت من هستم گدای روی دوست        

از گدایی مطلبم دیدار اوست

 

گر ترحم می کنی ای مرد مه             

جرعه ای از شربت دیدار ده

 

من گدا هستم، گدای یک نظر            

یک نظر خوشتر ز صد کام شکر

 

یک دلی اند رهی گم کرده ام             

پی به اینجا در طلب آورده ام

 

یا دل گم کرده ام را باز ده                 

یا به این دل خسته ترک ناز ده

 

یا به ترک غمزه ای فرما سخن                       

ریزدت در آستانت خون من

 

ای خوشا آن سر که در راه تو شد       

خاک در راه گذرگاه تو شد

...

دیده خوش باشد، ولی در روی تو       

دل ولی در چنبر گیسوی تو

 

جویمت چون جستجوی تو خوش است             

از تو گویم، گفتگوی تو خوش است

 

رنج تو در جان من رنجی خوش است              

درد تو اندر دلم گنجی خوش است

 

سرگذشت عاشقان ای دوستان            

دفتری خواهد به پهنای جهان

 

این زمان بگذار تا وقت دگر              

رو بیان کن آنچه بودت در نظر

 

من همی گفتم دعای اولیاء    

نی پی دفع قضا هست و بلا

 

بلکه باشد در نظرشان امتثال             

امتثال امر شاه ذوالجلال

 

از خدا آمد چو ادعونی خطاب            

در دعا آیند زین رو ای جناب

 

می کنند آن اولیاء مجتبی                  

در دعا هم بر اشارت اکتفا

 

خواهش پیدا و تصریح طلب             

چونکه باشد نزدشان سوء ادب

 

یک اشارت سوی حاجت می کنند       

حاجت خود را کفایت می کنند

 

ملّا محمد مهدی نراقی