گندم زار من

6
نویسنده : محمد - ساعت ٦:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢٠
 

بی روحیه توی تنهایی مطلق خودم نشسته بودم. گفتم بیام یه موضوع فکری انتخاب کنم، شایدم حالم برگرده سرجاش. تمام اطلاعاتی که از نجوم داشتمو به کار انداختم. همه این هایی که تو پاراگراف بعدی نوشتم، در یک ثانیه توی ذهنم به جریان افتاد.

اونجور که محاسبه کردن، خورشید یک میلیون و پونصد هزار برابر زمینه. یه ستاره دیگه هست با تلسکوپ دیدنش، فک کنم اسمش وگا ست، توی منظومه شمسیه. اون یک میلیون برابر خورشیده. منظومه ما یکی از هزاران میلیارد منظومه ایه که وجود داره. جالب اینکه این منظومه ها، ستاره ها، سیاره ها و بقیه چیزا فقط چهار درصد کل جهان هستی رو تشکیل می ده. هفتاد و چهار درصد کل جهان رو یه انرژی به نام انرژی سیاه پر کرده که معلوم نیست چیه. انیشتین با فرمولای فیزیک کشفش کرده. بیست و دو درصد بقیه هم اجرام تاریک یا همون سیاه چاله هان. چقدر گسترده است. عجیب تر اینکه این گستردگی ادامه داره چرا که نوری که به آخر دنیا می رسه متوقف نمی شه و همینجور با همین سرعت به ابعاد دنیا اضافه می کنه.

همیشه وقتی به اینجاش که می رسم، مغزم سوت می کشه.

فکر این که این همه عظمت، این همه دستگاه و تشکیلات، همه این ستاره ها، زمینا، سیاه چاله ها، ابعاد دنیا همه و همه رو خدا فقط برای کاکل موی سر من درست کرده، یه جوریم می شه. احساس غرور می کنم.

حواسش بهمون هست.