گندم زار من

28
نویسنده : محمد - ساعت ۸:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۱٦
 

آن که در کاری که نافرمانی خداست بکوشد، امیدش را از دست می دهد و نگرانی ها به او رو می آورد. امام حسین (ع)

 

 

یه بدعتی رو از اول سال نود شروع کردم. به این صورت که، تولد یا وفات هر کدوم از اهل بیت باشه، بجای فرستادن تسلیت یا تبریک های تکراری، می رم توی اینترنت، بعد از اینکه یک عالمه حدیث از اون امام رو خوندم، حدیثی رو که اون روز از همه بیشتر روی خودم تاثیر گذاشته رو واسه بقیه هم می فرستم. اینجوری استفاده اش بیشتره تا اینکه یه پیام تسلیت هزار بار دست به دست شه. هیچ نفعی هم واسه آدم نداره. تازه اینجوری اگر کسی اس ام اس من رو واسه کسی دیگه فوروارد کنه یا خود حدیث روی کسی تاثیر بذاره، منم توی ثوابش شریکم. به همین راحتی.

اصلا من کلا از این سبک کار خوشم میاد. دوست دارم یه کارایی بکنم، تاثیرش باقی باشه، بعد بمیرم، بعد که مردم هی همینجوری ثوابش واسم بیاد، هی درجاتم همینجوری هی بره بالا. یا عذابم بخشیده شه. خیلی خاصیته خوبیه. این از رحمت خداوند رحمان هست. نه اینکه فک کنین همه خدا ها اینجوری برخورد می کردن. تا اونجا که من تحقیق کردم، الهه های یونان یا خدای مزدک و مانی هیچکدوم این نعمت رو در اختیار بندگانشون نمی ذاشتن. یه آدم، مبتکر دینشون بوده دیگه. بنده خداها یه همچین چیزی اصلا به فکرشونم نرسیده.

حتی تصمیم گرفتم، روی سنگ قبرم هم، آیاتی از یاسین رو بنویسم. که اگه کسی اومد خوندو به فکر فرو رفت، یه چیزیم گیر ما بیاد. منتها بین چهار تا آیه شک دارم. این آیه ها:

یا این دو آیه با هم: "ما ینظرون الا صحیة وحدة تاخذهم وهم یخصمون"، (جز صیحه ای واحد نمی بینند که آن ها را در بر می گیرد، در حالی که در حال مجادله در امور دنیوی هستند). "فلا یستطیعون توصیة ولا الی اهلهم یرجعون"، (نه توانایی آن را دارند که وصیتی بکنند و نه اینکه به سوی خانواده هایشان بازگردند)

یا این که این دو آیه با هم: "و نفخ فی الصور فاذاهم من الاجداث الی ربهم ینسلون"، (و در صور دمیده می شود، پس از قبرهایشان به سوی پرودگارشان حرکت می کنند). "قالو یویلنا من بعثنا من مرقدنا هذا ما وعد الرحمن و صدق المرسلون"، (می گویند وای بر ما چه کسی ما را از مزارهایمان برانگیخت، این آنچیزی است که خداوند رحمان وعده داده بود و پیامبران راست می گفتند)

حتی شک دارم معنی اش رو بنویسم یا خود آیه به عربی.