گندم زار من

31 قرآن جنگل جاری
نویسنده : محمد - ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/٢۸
 

نشستن در پارک برای مدت طولانی ملال آوره. چرا که همه چی تقریباً براساس قانون تقارن تنظیم شده. شمشادها به یک اندازه کوتاه شدند. گاهاً درخت ها همه توی یک ردیف قرار دارند، گل های هم نوع در کنار هم. این خستگی روحی از اینجا ناشی می شه که ذهن ما خیلی زود این رابطه رو کشف می کنه.

اما داخل جنگل اینطور نیست. به ظاهر رابطه ای بین گیاهان وجود نداره. روزها می شه توی یک تیکه جا در یک جنگل نشست و خسته نشد. من خودم می تونم توی دربند ساعت ها بشینم به کوه نگاه کنم، اما پنج دقیقه نگاه کردن به اهرام ثلاثه خستگی آوره. شیوه های جدید پارک سازی توی ژاپن هم بر همین منواله. یک منطقه ای رو بذر می کارن و برای مدت طولانی مثلاً پنج یا ده سال اون رو رها می کنن. بعد این می شه پارک. طوفان زده یک درخت رو انداخته، دیگه بهش دست نمی زنن. کانال نمی سازن، آب خودش مسیرش رو پیدا می کنه. در اصطلاح بهش می گن آسیمیتریکال یا غیر متقارن.

آیه های قرآن هم از چنین نظمی برخورداره. به نظر من این خودش گواه الهی بودن این کتابه. شما کتاب هایی که بشر به اسم خدا نوشته رو نگاه کنید. همه فصل به فصله. اینجوری که مثلا فصل اول اندرزها، فصل دوم دوزخ و غیره. ده بار خوندن این کتاب آدم رو بری می کنه.

اما قرآن جنگل جاریه.

 

 

 

سوره یاسین رو هم کاملا حفظ شدم. خوش بحالم. ای کاش همه حفظش می کردیم. حضرت محمد (ص) می فرمایند که خوب بود امت من همه سوره یاسین رو حفظ می کردند.